Rozdział 2

Oto kolejny rozdział mojej książki o Braiar Mason. Miłego czytania!

Nareszcie ranek! Mam wrażenie że ta noc trwała wieczność, ale to jest najmniej ważne. Dziś myślimy tylko o dobrej zabawie, więc czas wstawać. Mam problem „Co powinnam włożyć?”, niestety muszę się przyznać to mój odwieczny problem, ale rozwiążemy go bardzo szybko. Wychodzę i pukam do pokoju obok, w którym mieszka pokojówka Amelia.

Amelio, pomożesz mi? Nie wiem w co się ubrać. – uśmiecham się.

Pewnie że ci pomogę! To dla mnie przyjemność. – odpowiada, a ja łapię ją z rękę i zaprowadzam do mojego pokoju.

Więc? – otwieram szafę.

To może ta piękna sukienka? – proponuje.

Amelia jest projektantką ubioru, większość moich ciuchów jest zrobiona przez nią, bo nasza pokojówka ma naprawdę dobry gust, podobny do mojego i wiem że zawsze mogę na nią liczyć ponieważ znamy się 12 lat.

Jest świetna! Ale dzisiaj wolę się ubrać bardziej zwyczajnie. To co proponujesz? – mówię.

To może krótkie spodenki, bluzkę wybierz sobie sama ponieważ wszystko do tych spodenek pasuje, i ten oto sweterek. – mruczy z uśmiechem na twarzy.

Idealne! Dziękuję. Do zobaczenia na śniadaniu. – dziękuję jej i przebieram się w wybrane ciuchy.

Gdy jestem gotowa przychodzi po mnie lokaj Alvin. Alvin to taki starszy, trochę siwy, nie żebym była złośliwa, pan. Jego znam od 4 lat, trochę to dziwne ale znam tu wszystkich lokai i pokojówki.

Dzień dobry, Braiar. – wita się.

Dobry, dobry bardzo dobry. – odpowiadam i sunę w dół balustradą.

A on ledwo co za mną nadąża. Wchodzę do jadalni i widzę że wszyscy już są Edmund, Tata i Amelia, tylko mnie tu brakuje.

Witam wszystkich! – mówię.

Cześć, Braiar. – odpowiadają chórem.

O co tu chodzi? Nigdy nie byli tacy zgrani. Muszę się dowiedzieć co jest grane, ale nie teraz. Zasapany Alvin odsuwa dla mnie krzesło i zaczynamy wielkie śniadanie, przecież musimy być najedzeni żeby wytrzymać cały dzień.

Dobrze, kochanie gdzie najpierw idziemy? – chce wiedzieć tata.

Edmundzie, możesz mu pokazać listę? – mruczę.

Oczywiście! – odpowiada i podaje listę ojcu.

Ciekawe co tata o tym myśli, normalnie pewnie by się  nie zgodził, ale teraz… myślę że ta lista jest genialna.

Braiar, ta lista jest wyśmienita!  Proszę cię zjedź i idziemy. – mówi podekscytowany.

Naprawdę? – pytam.

Tak, naprawdę.

Jak jestem głodna to potrafię w 10 minut zjeść porządne śniadanie, i chyba dziś jestem bo nie minęło 10, a ja już zjadłam wszystko.

Gotowe! Ruszajmy. – wykrzykuję, chwytam Edmunda po ramię i wychodzimy.

Wreszcie poznam to miasto, wszyscy mówią że jest wyjątkowe, ale nie wiem dlaczego, może się dowiem. Tata bardzo się postarał. Pojedziemy bryczką, i to moją ulubioną.

Pierwsze na liście jest kino, więc proszę do kina, Woźnico. – prosi tata.

Jego też znam. To nasz prywatny woźnica. Nazywa się Carol i ma około 40 lat, tak przynajmniej Edmund mi powiedział, ale ja nigdy osobiście z nim nie rozmawiałam, a jest u nas od 15 lat.

Mija dopiero 30 minut a ja już widziałam takie niesamowite widoki. Teraz mieszkamy w Londynie, właśnie takie miasta lubię, dużo ludzi, sklepów, klubów i piękne widoki.

Tato, tu jest rzeczywiście wybornie. Myślałam że nasz Paryż był piękny. – mówię.

Przyzwyczajaj się. – śmieje się Edmund.

Cicho. Nie do ciebie mówiłam! – burczę i wybuchłam śmiechem.

A on robi to samo. Cieszę się że mam takiego lokaja jak Edmund, rozumiemy się nawzajem i mamy podobne charaktery.

Nagle rozlega się gruby głos Carola:

- Już jesteśmy.

Zeskakuje i otwiera nam drzwi, oczywiście wypada podziękować.

Dziękuję Carolu. – wymamrotałam.

Nie ma za co. Zawsze służę pomocą. – uśmiecha się i siada z powrotem na bryczkę.

Carolu, Bądź tu za 2 godziny. – ogłosił Edmund.

Będę.

Stajemy przed wielkim budynkiem na którym pisze „Kino Douglas’a”. Rozglądam się dookoła i widzę tętniące życiem miasto, to właśnie lubię.

Mogę panią prosić? – zwraca się do mnie Edmund.

Pewnie. – oznajmiam.

Wchodzimy do środka po kolei najpierw mój tata z Amelią, potem ja i Edmund. Witamy panią w recepcji i przechodzimy do sali. Oczywiście tata poprosił o prywatną salę, więc siadamy gdzie chcemy.

Ja rozwalam się na fotelu i mam wrażenia że Edmund robi to samo.

Ej ty nie małpuj mnie! – przypominam mu.

Ej mała kultury trochę.

No i wybuchamy śmiechem. Sama nie wiem co nas tak śmieszy.

Wiesz co? Muszę wymyślić skrót na twoje imię. – oznajmiam.

To może Ed? – proponuje z uśmiechem.

Ok, od dziś masz na imię Ed.

Nawet nie zauważyliśmy kiedy się zaczęło, ale od razu siadamy tak jak na nas przystało i wciągamy się w film.

Kolejny rozdział pojawi się wkrótce. Więc czekajcie :*